عبد الصمد جزايرى كه در زمان ميمنت‌نشان جهانبانى شاه دين پناه ، مدّتهاى مديد شيخ الاسلام و پيشوا [ و ] مقتداى انام دار السلطنهء هرات بود فرستاده پيغام كرد كه اگر حضرت شيخ ، باتفاق نواب ركن السلطنه فرهاد خان متعهد آن ميشوند كه نواب كامياب را از وادى قتل بنده بگذرانند ، با تيغ و كفن بدرگاه عالم پناه مىآيد و حضرات مشار اليهما ، باتفاق بعضى ديگر از مقربان ، صورت عجز و انكسار يولى بيگ را عرض نموده سخن ايشان درجهء قبول يافت . و شيخ بهاء الدين محمّد بقلعه رفته يولى را بدرگاه جهان پناه رسانيد [ 184 ] و بار ديگر در سلك غلامان آستان آسمان نشان انتظام يافته پرتو آفتاب التفات نواب جميل الصفات ، برو جنات احوالش تافته قلم عفو و اغماض ، بر جريدهء اعمالش كشيده بىاعتراض از كرده‌هاى ناپسندش درگذشت و بعد از بيرون آمدن يولى بيگ از قلعه ، ميرزا على عرب نيز حسب الحكم بشرف آستان بوسى مستسعد و سرافراز گرديد و شمه‌اى از آثار شفقت و عنايت شاهانه شامل حالش گشته بعد از اندك روزى بمنصب امارت الوس و احشام عامرى رسيد . و محافظت طرق اكثر بلاد عراق در عهدهء ضبط و اهتمام او قرار گرفته مبلغ چهار صد تومان تبريزى از بابت خارج المال بعضى از مواضع محروسه كه محافظت طرق آن بلاد به او متعلق بود ، بمواجبش مقرر گشت و حسين بيگ ولد شاهوردى خليفه را بپاداش آن يكجهتى و اخلاص ، قورچى چپق كرده مبلغ بيست تومان مرسوم تعيين فرمود و قشلاق در دار السلطنهء اصفهان وقوع يافته و آن زمستان را در كمال فراغت و آسايش گذرانيده ابواب عدالت و رعايت « 1 » بر روى اميد سپاهى و رعيت برگشاد و با مشكين خطان نوش لب و ساقيان مشترى سيماى زهره طرب داد نشاط و عيش داد .

--> ( 1 ) - م : عدالت و رعيت پرورى .